Arguvandan

Sende’ de Ne Vicdan Varmış

Almanya’ya  işçi göndermek için anlaşma yaptığımız dönemlerde,  ülkemizde açlık sefalet hüküm sürmekte idi. Almanya’ya giden işçilerimiz hem devletimizin, hemde akrabalarının umudu olmuşlardı.

Malatya’nın bir köyünde Almanya’ya işçi olarak giden Hasan, köyde ki  kardeşi ne ve kardeşinin çocuklarına maddi yardımda bulunmak ister. Köyleri kalabalık ve merkezi bir köy olduğu için, kardeşinin oğluna bir kaynakçı atölyesi  açar. Kaynakçı atölyesi açmak için  lazım olan kaynak makinesi,  kaynak maskesi , punta makinesi, mengene gibi gerekli olan takım taklavatı  alır, yeğeni Gazi’ye teslim eder.

Hasan:  Gazi ‘ye derki, sen istedin ben de sana bir kaynak atölyesi açtım, benden bu kadar, bundan sonra kendin çalış, kendin kazan kendin ye, benden bu kadar der.

Gazi ilk başlarda işleri güzel gider, zevkle çalışır.

Bir gün Gazi’nin atölyesine  sohbet için Kemal gider ve sohbete dalarlar, konu konuyu açar derken laf atölyenin  çalışması üzerine gelir.

Kemal: Gazi bu atölye  senindi değil mi? diye sorar.

Gazi: Evet benim, aslında amcamın da ben çalıştırıyorum.

Kemal: Nasıl yani?

Gazi: Amcam Almanya’dan geldi atölyeyi  açtı, bana bıraktı, ben çalıştırıyorum.

Kemal: İyi çok güzel, Allah razı olsun amcan’dan, bak sana bir iş yeri açmış. sende  bir parça ekmek yiyorsun  der.

Gazi: Yok canım  o kadarda değil.

Kemal: Ne yani dükkanın kazancından bir şeyler alıyor mu?

Gazi: Ne alacak, iş’mi oluyor ki? ne kazanacak ki alsın.   Amcam sözde bana iyilik yaptı, atölyeyi  açtı, üzerime attı,  gitti, şimdiye kadar ne bir masrafını karşıladı ne vergisini verdi,  anlayacağın tüm masrafları bana bıraktı.

Kemal: Peki atölyenin  kazancından bir şey almıyor diyorsun.

Gazi: Evet almıyor.

Kemal: Sende de ne vicdan varmış be  adam,  tüm masrafları karşılasın, atölyeyi  açsın,  gelirden pay almasın, bir de atölyenin vergisini,  masraflarını mı ödesin, pes yani.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir