Arguvandan

Arguvan’ın köylerinden bir hikaye…

Arguvan’ın köylerinden bir hikaye…

Köyün birinde yakacak odunları yokmuş. Her yıl sonbahar ayında komşu köy ormanlarından odun getirmeye giderlermiş. Odun getirmek aslında komşu köye zarardan çok kar sağlarmış. Şöyle ki oduna giden köylüler yeşil dal kesmezler, sadece toprak altında kalan kökleri sökerlermiş.  Kök sökmek de ormanlı köy halkının işine gelirmiş. Çünkü sökülen orman toprağını, onlarda tarla yaparlarmış. Ancak orman köylüleri  kök sökülen topraklarla yetinmezlermiş, kendilerinin  kışlık odun ihtiyacını bedava karşılamak için, oduncuların kestikleri odunları ellerinden alırlarmış.

Orman köylülerine yakalanmamak için  oduncular gece çok erken saatler de gider, odunlarını keser ve eşşeklerine yüklerlermiş. Gün ağarmadan da o köyün topraklarından çıkmak için acele ederlermiş. Bir gün 4 arkadaş yine gitmişler. Gece vakti odunlarını sökmüş, hayvanlarına yüklemişler.  Eve dönüş yoluna koyulmuşlar. Arkadaşlardan biri uğurlar olsun, yolumuz açık olsun demiş.   Diğer arkadaş “daha değil, biraz daha hızlı gidelim.” demiş. Biraz ilerledikten sonra  diğeri yolunuz açık olsun demiş. Yine aynı kişi “daha değil, biraz daha hızlı gidelim” diye söylenmiş.  Kendi köylerine kadar çıt çıkarmadan ilerlemeye devam etmişler. Ne zaman ki köylerinin topraklarına girmişler söylenen adam o zaman yolunuz açık olsun demiş. Arkadaşları merakla sormuşlar. “Neden şimdiye kadar iyi dileklerimizi kabul etmedin?” demişler. Evvel ki sene geldiğimizde köylüler bizi dövmüşlerdi. Üstüne üstlük odunumuzu da elimizden almışlardı der.  “Yine elimizden alırlar, emeğimiz boşa gider diye bir an önce uzaklaşmak istedim. Onun için kestiğim odunun benim olduğuna emin olmadan iyi niyet dileklerinde bulunmak istemedim. Şimdi risk kalmadığına göre sizinde yolunuz açık olsun.” demiş.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir